26.9.05
peores momentos
Dinlle a finde a Barataria. Fixo centos de quilómetros pra verme, e o único que lle puiden ofrecer foi o corpo e unha insulsa compañía. Non tiña o espírito repousado e escenifiquei demasiadas veces pánico, angustia e medo a saír da cama. Iso si, cumprín o ritual cunha certa orde: xantar nunha última terraza de setembro, facerlle unha salada de salmón, pasearmos, levarlle o almorzo á cama. Tamén apertamos os corpos, e fermentamos xuntos as nosas olores desagradables: antibióticos, alentos, suor, recalma.
Tamén fomos ver Lila di esas cousas. Falamos despois da peli un pouco sobre as rúas de marselha, sobre o clasismo intelectual francés ou sobre se é factíbel que te masturben cando guías unha moto: foi como írmonos recoñecendo. Como cando nos miramos no cine e non nos vemos.

Tamén fomos ver Lila di esas cousas. Falamos despois da peli un pouco sobre as rúas de marselha, sobre o clasismo intelectual francés ou sobre se é factíbel que te masturben cando guías unha moto: foi como írmonos recoñecendo. Como cando nos miramos no cine e non nos vemos.