3.12.03

E máis: conta uns contos estrañísimos, como se estivese liberando toda a enerxía do universo. Onte, por esas cousas da vida, comezoume a contar por que existía o Ñ: ao parecer, o N e o N eran irmás xémeas, pero un deses N choraba moito e non sei que, e non sei que máis, e ao final unha bolboreta fóiselle pousar enriba e quedou para sempre convertida en Ñ (e non en eneagá). Ao remate do conto fíxome pedagóxicas preguntas para avaliar o meu grao de comprensión. Eu, que estivera máis ocupado noutras angueiras, fracasei. A todos nos iría mellor se se preocupase el tamén desas mesmas angueiras e aparcase a literatura.
Por iso remato hoxe aquí xa: Ulises ten artrose, eu diarrea, estou en Ourense e chove.